Lieve blogvolgers,
Zoals jullie weten ben ik gisteren alweer begonnen met de chemotherapie. Het was een behoorlijke 'blast from the past'. Ik wist nog wel hoe het ongeveer ging, maar hoe je je voelt na die tijd was toch wel weer een "feest" van herkenning.
Fysiek is het allemaal nog wel te doen. Ik ben een beetje misselijk, maar het gekke is dat het een soort van virtuele misselijkheid is. In mijn buik voel ik me niet misselijk, maar wel vanuit mijn brein. De chemo faked het misselijkheidscentrum in je brein door deze te stimuleren. Eigenlijk heb ik dus wel zin om te spugen, maar doe dat maar niet. Er is immers "niks" aan de hand.
Tot woensdagmiddag 16.00 heb ik me fysiek ellendig gevoeld. Maar zoals ik hierboven al aangaf waren mijn klachten met name mentaal. Ik heb er best veel moeite mee dat ik nog geen zes weken terug op apegapen lag, en dat alles wat je hebt opgebouwd nu even over boord wordt geflikkerd door die chemo.
De OK is natuurlijk fantastisch gegaan, maar de opname kende nogal een gecompliceerd verloop. Dat je er hard voor gewerkt hebt om weer zover te komen, geeft veel voldoening. En ik ben ook blij dat ik toch de nabehandeling krijg, maar het is best wel moeilijk.
Iedereen om ons heen roemt ons door aan te geven dat we er zo goed en positief mee omgaan. Dat is enerzijds een keuze en anderzijds een geluk.
Op het moment voel ik mekut rot en lukt dat -goed omgaan met- eigenlijk niet zo. De keuze is dan wel om de kinderen er niet mee te belasten. Monique helpt me daar enorm mee en we kunnen er samen ook goed over praten. Ze voelt ook goed aan of ik behoefte heb om alleen te zijn of juist samen te zijn.
Vanmiddag hebben we met zijn vijven (Tymo, Isabel, Tess, Monique en ik) lekker een ijsje gehaald bij de frietboer. Heel erg leuk, en lekker.
Zoals jullie weten ben ik gisteren alweer begonnen met de chemotherapie. Het was een behoorlijke 'blast from the past'. Ik wist nog wel hoe het ongeveer ging, maar hoe je je voelt na die tijd was toch wel weer een "feest" van herkenning.
Fysiek is het allemaal nog wel te doen. Ik ben een beetje misselijk, maar het gekke is dat het een soort van virtuele misselijkheid is. In mijn buik voel ik me niet misselijk, maar wel vanuit mijn brein. De chemo faked het misselijkheidscentrum in je brein door deze te stimuleren. Eigenlijk heb ik dus wel zin om te spugen, maar doe dat maar niet. Er is immers "niks" aan de hand.
Tot woensdagmiddag 16.00 heb ik me fysiek ellendig gevoeld. Maar zoals ik hierboven al aangaf waren mijn klachten met name mentaal. Ik heb er best veel moeite mee dat ik nog geen zes weken terug op apegapen lag, en dat alles wat je hebt opgebouwd nu even over boord wordt geflikkerd door die chemo.
De OK is natuurlijk fantastisch gegaan, maar de opname kende nogal een gecompliceerd verloop. Dat je er hard voor gewerkt hebt om weer zover te komen, geeft veel voldoening. En ik ben ook blij dat ik toch de nabehandeling krijg, maar het is best wel moeilijk.
Iedereen om ons heen roemt ons door aan te geven dat we er zo goed en positief mee omgaan. Dat is enerzijds een keuze en anderzijds een geluk.
Op het moment voel ik me
Vanmiddag hebben we met zijn vijven (Tymo, Isabel, Tess, Monique en ik) lekker een ijsje gehaald bij de frietboer. Heel erg leuk, en lekker.
En lekker in de tuin gezeten, ondanks dat Isabel ziek is geniet ze toch van de frisse lucht en het voorjaarszonnetje.
Vanavond nog lekker met de band geoefend. Lekker ff blazen voor de afleiding, was fysiek ook goed te doen!
De chemo is een kuur die bijna 48 uur duurt. De eerste 4 uur doe je in het ziekenhuis en daarna krijg ik een flesje mee wat vanzelf inloopt.
Donderdag ochtend is het flesje leeg en mag ik het laten afkoppelen in het ziekenhuis. En dan zit de eerste kuur van de nabehandeling er op, nog 5 te gaan. (maar niet te ver vooruit kijken)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten