Stapje voor stapje lijkt het iets vooruit te gaan, maar over naar huis gaan is nog niet echt gesproken. Sterker nog, er is weer een nieuw probleem: vocht in de buik (acsitis). Alsof je een bal in je buik hebt. Of een kind. Hij voelt dus nu wel even hoe het is om zwanger te zijn :)
Nou heb ik zelf ook een paar nachtjes in het ziekenhuis mogen doorbrengen en de daarbij behorende maaltijden mogen genieten, maar Johannes is er niet over te spreken. Op zich is ie wel wat gewend want eigenlijk vind ie zelf dat ie beter kookt dan ik. Maar gisteravond heeft ie toch erg genoten van de 'kookkunsten' van moeder-de-vrouw (zie hieronder voor het recept).
En inderdaad, hij zit weer in een stoel, heeft geen infuuslijnen meer, ook de morfinepomp is er af en hij heeft al een rondje gelopen met de rollator (ik roep dan gekscherend dat ie aan het trainen is voor de rollatorrace met mijn vader). En hij heeft ook weer genoeg energie om mensen uit de lift te jagen als hij er in een bed voor staat. Kortom, het gaat zeker al een stuk beter.
Thuis gaat alles ook gewoon door. Al was ik de afgelopen dagen wel heel erg moe. Ondanks dat Isabel de nacht heeft doorgeslapen. Dinsdag heb ik 'vrijaf' van ziekenbezoek gekregen om ook weer even bij te tanken. Tymo was toen naar het kinderdagverblijf (pinguïns). Gisteren zijn we toch maar even wezen zwemmen, anders zitten we ook alleen maar thuis. Gelukkig werd ik vanmorgen een stuk fitter wakker. Want het zou echt niet handig zijn om op dit moment ook nog even ziek te worden. Er is genoeg hulpaanbod uit de omgeving, dat zal niet eens het probleem te zijn. Het is gewoon dat het nu echt niet uitkomt. Maar ja, waneer wel...
Dinsdagavond ontvingen we trouwens een hartverwarmend bericht van onze koorvriendjes en -vriendinnetjes.
Het recept
- gebakken kipshoarma (of kipreepjes gemarineerd in de shoarmakruiden)
- kleingesneden tomaat, komkommer, paprika
- zakje ijsbergsla
- verkuimelde feta
- tortillawraps
- sausjes (knoflook, wiskey, chili)
Tortillawraps insmeren met sausje, vlees en groentes erop, eventueel nog een sausje eroverheen, wrap oprollen en smullen maar!
Niet zeuren over je eigen kok Mo, Johannes! Anders kom ik koken en, geloof me, dat wil je óók niet.
BeantwoordenVerwijderenHopelijk worden de 2 magische woorden snel besproken( naar huis). Hou vol Mo en Jo!! Stuur Tymo maar weer eens bij Jo langs met z'n dokterskoffertje dan is ie zo thuis. Wedden??
Ik denk aan jullie! X, Monique
Beste Johannes, ik kan er maar geen woorden voor vinden om je iets te schrijven. Daarom een kort stukje, hier vanuit de nachtdienst van de IC van The Sunshine Coast Private Hospital in Buderim, Queensland (google het maar eens!). Ik lees je blog vol ongeloof, verbijstering, medelijden (letterlijk), hoop en bewondering. Vreselijk om je zo tot een zielig hoopje mens te zien veranderen, maar prachtig om te lezen hoe sterk en positief jullie je hier samen doorheen vechten. Weet dat er ook aan de ander kant van de wereld aan je gedacht wordt. Je bent een voorbeeld voor anderen hoe om te gaan met tegenslag, verlies en verdriet. Zet door, hou vol, kop op. Ik bewonder je. Sterkte en alle goeds,
BeantwoordenVerwijderen