Dip

De laatste tijd merk ik voor mezelf dat de motivatie begint te dalen. Op zich allemaal heel begrijpelijk, het wordt ook elke keer een beetje zwaarder. Maar ook het feit dat we niet weten of deze chemotherapie genoeg is om te kunnen opereren begint toch wel aan me te knagen. Het houdt me veel bezig, en dan met name die kant "als het niet goed gaat". Vaak wordt ik 's nachts wakker en dan is dat het eerste waar ik aan denk, en dan doe ik dus geen oog meer dicht. Regelmatig begint de dag voor mij zo rond 4.30. Zo kom je een beetje in een vicieuze cirkel terecht, geen energie en dus geen zin. En van geen zin krijg je weer minder energie.

Gisteren (dinsdag) ben ik voor mijn immunokuur geweest, dat ging allemaal prima. Met de bus naar het ziekenhuis en Monique heeft me opgehaald. We hebben lekker een broodje kroket gegeten in het UMC. Isabel was ook mee, en het personeel van het restaurant vond haar allemaal prachtig.
Volgens de arts hoort de mentale dip er ook allemaal bij, en dat mag ook. Je moet dat ook niet negeren, maar juist leren om daar mee om te gaan. De arts die ik gisteren zag, is nog maar heel kort bij het UMC, maar zij was erg optimistisch over hoe ik de kuren doorgekomen was. Ook op de afdeling heb ik nog een poos met de verpleegkundige gesproken. Dat heeft me erg goed gedaan, ze hebben me allemaal echt een hart onder de riem gestoken.

Komende week ga ik nog naar de AYA polikliniek (voor jong volwassenen met kanker). Zij gaan mijn verhaal aanhoren en daar tips bij geven. Ik moet zeggen dat ik vind dat deze kant van de behandeling heel serieus wordt opgepakt. Zowel bij de arts als de verpleging als op de AYA poli. Je hoeft het maar een keer duidelijk aan te geven en er wordt direct en adequaat op gereageerd. En dat is héél fijn!

Volgende week krijg ik mijn 6e en hopelijk laatste chemo, de week daarna krijg ik de laatste immuno. Daarna moeten we een poosje wachten en wordt er een scan gemaakt. Ik schat ergens half oktober.
Ik zal blij zijn als het chemo traject er op zit.....